Η έκφραση είναι - μόνη αυτή - για έναν καλλιτέχνη ο υπέρτατος και μοναδικός τρόπος ζωής.
Ζούμε γιατί εκφραζόμαστε.

"ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ"


Δεν υπάρχει αληθινή ηδονή, εκτός από εκείνη που δίνει η δημιουργικότητα. Είτε φτιάχνει κανείς μολύβια, είτε μπότες, είτε ψωμί, είτε παιδιά. Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει αληθινή ευχαρίστηση.
"ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ"

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Κάποτε ήμουν κολοκύθα.....

Καλημέρα σας,

Θέλετε να γνωριστούμε?????




Εγώ λοιπόν κάποτε ήμουν κολοκύθα... και για να λέμε και όλη την αλήθεια δεν ήμουν μόνη μου, είχα και μία δίδυμη αδελφή, η οποία όμως πριν από λίγες μέρες αυτοκτόνησε, βαρέθηκε η έρημη να είναι κλεισμένη μέσα στην σκοτεινή αποθήκη.  

Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Αλεξανδρούπολη, και ζήσαμε εκεί μέχρι που η κυρία αυτού του σπιτιού αποφάσισε πως θέλει να μας αποκτήσει.

Κλεισμένες μέσα σε ένα χάρτινο κουτί φτάσαμε στην Αθήνα, και εκεί που λέγαμε πως η τύχη μας θα είναι καλή..... πεταχτήκαμε στην αποθήκη και ξεχαστήκαμε!!! 



Φωνάζαμε οι καημένες αλλά κανένας δεν ερχόταν να μας ελευθερώσει....  
έβλεπα την αδελφούλα μου να μαραζώνει και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, υπομονή της έλεγα θα σταματήσει να τριγυρίζει η κυρία... θα μας θυμηθεί ή μάλλον θα μας χρειαστεί και θα έρθει να μας πάρει. 
Και όλα αυτά μέχρι πριν από λίγες μέρες....  ένα πρωί ξύπνησα και κατάλαβα πως πια ήμουν μόνη μου, η αδελφούλα μου είχε φύγει από την ζωή, τι ειρωνεία  την ίδια μέρα η πόρτα άνοιξε και η κυρία μπήκε στην αποθήκη.....




Ξαφνικά βρέθηκα σε έναν χώρο φωτεινό....  γεμάτο μολύβια, πινέλα, χρώματα, βερνίκια και άλλα τέτοια περίεργα, η κυρία με κράταγε στα χέρια της και προσπαθούσε να με μεταμορφώσει βάζοντας επάνω μου ότι  έβρισκε μπροστά της.....

και μετά από πολλές ώρες, με ακούμπησε πάνω σε έναν καθρέφτη και άρχισε να με γυρίζει δεξιά και αριστερά και να με βγάζει φωτογραφίες, και εγώ τότε ανακάλυψα ότι δεν ήμουν μια κολοκύθα... με τόσα χρώματα δεν ξέρω να σας πω τι ακριβώς είμαι, μπορεί να είμαι πάπια....




όμως δεν θα κάτσω να το ψάξω, τώρα που η κυρία πήγε στον υπολογιστή της  φεύγω γιατί ποτέ δεν ξέρεις.... αυτή μπορεί να με βάλει σε κανένα κουτί και να με ταχυδρομήσει!!!!!  




Ευχαριστώ που κάτσατε και διαβάσατε την ιστορία μου,
Με εκτίμηση
Η πάλε ποτέ κολοκύθα

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Βρες χρόνο για όνειρα,


αυτά θα τραβήξουν το όχημα σου ως τ΄αστέρια...



Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου, 
είναι πολύ σύντομη η μέρα για να΄σαι εγωιστής....

Βρες χρόνο να γελάς,
αυτό είναι η μουσική της ψυχής....

Βρες χρόνο να είσαι παιδί
για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.....

                                                                       Γ.Ρίτσος



Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Τραγουδώντας....... οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια περνάνε



Το ρολόι, που χτυπούσε ρυθμικά
χρόνια τώρα στη γωνιά
δίπλα από την εκκλησιά σταμάτησε.
Το ρολόι, που χτυπούσε ρυθμικά
και σχολάγαν τα παιδιά
στις εφτά και στις εννιά σταμάτησε.....





Το παλιό ρολόι του μικρού σταθμού
στάθηκε στην ώρα του αποχωρισμού.
Είχε βασιλέψει και με φίλαγες
κοίταζες τα τρένα και δε μίλαγες.....









Τα χρόνια περνάνε κι οι νύχτες γυρνάνε
να καίει η φωτιά στην καρδιά,
να βγάλουμε ψεύτη το χρόνο τον κλέφτη
να μείνουμε πάντα παιδιά,
για κάθε ρυτίδα φυτέψτε ελπίδα
και δώστε καρδιά στην καρδιά,
να βγάλουμε ψεύτη το χρόνο τον κλέφτη
να μείνουμε πάντα παιδιά.....







Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...