Η έκφραση είναι - μόνη αυτή - για έναν καλλιτέχνη ο υπέρτατος και μοναδικός τρόπος ζωής.
Ζούμε γιατί εκφραζόμαστε.

"ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ"


Δεν υπάρχει αληθινή ηδονή, εκτός από εκείνη που δίνει η δημιουργικότητα. Είτε φτιάχνει κανείς μολύβια, είτε μπότες, είτε ψωμί, είτε παιδιά. Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει αληθινή ευχαρίστηση.
"ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ"

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Έλα να παίξουμε.......

ναι... ναι... καλά άκουσες,  έλα να παίξουμε.... έλα βρήκα παιχνίδι από τα παλιά, ξύλινο & στρογγυλό δεν ξέρω αν το θυμάσαι γιο γιο το λένε, να δες και την φωτογραφία του...



Είμαι σίγουρη πως το θυμήθηκες και σίγουρα πριν από χρόνια το είχες παίξει... 
Εγώ έχω κλάψει πολύ γιαυτό το παιχνίδι, ποτέ σαν παιδάκι δεν κατάφερνα να το ανεβοκατεβάζω παίζοντας το, πάντα το έκανα άγαρμπα και το ξύλινο ροδάκι έπεφτε κάτω με την μία!!!!!

Τα χρόνια πέρασαν το παιχνίδι ξεχάστηκε και ξαφνικά την άνοιξη εκεί που έψαχνα κάτι να βρω το παλιό μου ξύλινο γιο γιο γλίστρησε και έπεσε στα πόδια μου!!!! 
Ωπ εδώ σε έχω σκέφτηκα, τώρα που έχω μεγαλώσει θα κάτσω να ασχοληθώ μαζί σου.... θα σε μάθω που θα μου πας!!!! 
Και ναι ρε παιδιά το έμαθα... και άρχισα να παίζω μαζί του, και έσπαγα τα νεύρα σε κάποιους "μεγάλους" που ζαλιζόντουσαν με το ανεβοκατεβασμα  του γιο γιο και εγώ εκεί παιχνίδι με τις ώρες, και τότε ήταν που πήρα την απόφαση.... Θα βρω γιο γιο ξύλινα και θα μάθω στα παιδιά να παίζουν, έτσι μπας και αφήσουν το ηλεκτρονικό από τα χέρια... "

Στην Αίγινα λοιπόν βρήκα έναν υπέροχο τεχνίτη  τον Αντώνη Ασπράκη που με μεράκι  φτιάχνει πολλά πράγματα από ξύλο και μέσα σε αυτά και γιο γιο, και φυσικά μου έφτιαξε κάμποσα, αρκετά για να γεμίσω τον τόπο!!!!

Εγώ βέβαια δεν τα άφησα έτσι.... τα ζωγράφισα και σήμερα έχω να σας δείξω μερικά από αυτά, για κοιτάξτε πως σας φαίνονται???


δεν είναι σαν να σας φωνάζουν Έλα να παίξουμε????

Τα μικρά αυτά γιο γιο θα τα πάρω μαζί μου.... θα φτάσουν στην Βέροια και στην Πρωτοβουλία για το παιδί - λίγο πριν από την ώρα τους η αλήθεια είναι - για να πάρουν μέρος στο Χριστουγεννιάτικο παζάρι, και δεν θα πάνε έτσι μόνα τους.... τους έφτιαξα μικρά σακουλάκια από λινάτσα.....




για να τρυπώσουν μέσα....



και να προσφερθούν σαν δώρο σε μικρά ή σε μεγάλα παιδιά!!!




Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Είπα να επιστρέψω......

Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω..... ίσως φταίει γιαυτό το DNA μου, ίσως η δουλειά του πατέρα μου που συχνά μας ανάγκαζε σε μετακινήσεις.... ίσως.... πολλά ίσως!!!!

Πάντα λοιπόν ταξίδευα, μα και πάντα σύντομα γύρναγα στην βάση μου.....  από τον καιρό όμως που σταμάτησα να δουλεύω (σύνταξη γήρατος γράφει το χαρτί.... αλλά ας μην επεκταθούμε) μάλλον η αγάπη για τα ταξίδια έγινε "αλητεία" και εγώ άρχισα να γυρίζω από εδώ και από εκεί και να αφήνω το σπίτι μου (το blogoσπιτο εννοώ φυσικά) να πιάνει αράχνες, ποιος να το πίστευε πως το σπιτάκι μου που τόσο είχα αγαπήσει θα έκανα να το επισκεφτώ πέντε ολόκληρους μήνες.....

Σήμερα όμως είπα να επιστρέψω, να ανοίξω... να ξεσκονίσω.... να χαιρετίσω τις γειτόνισσες (ειδικά αυτές που δεν επικοινωνούσα καθόλου μαζί τους) και να αρχίσω σιγά - σιγά να στολίζω τους τοίχους του σπιτιού μου που τόσους μήνες έχουν μείνει άδειοι!!!! 

Το πρώτο καρφί το έβαλα ήδη μια και ένας πίνακας είναι επιτέλους έτοιμος να κρεμαστεί....


Τίτλος του "Οι ταξιδιώτισσες της Ερήμου".... είναι φτιαγμένος από πηλό στερεωμένο πάνω σε ξύλο και θέλω να πιστεύω πως θα σας αρέσει.


Κάπου εδώ όμως πρέπει να σας αφήσω (πιστεύοντας ότι σύντομα θα είμαι και πάλι κοντά σας) αφού σας ευχηθώ να περάσετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!




Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Το σαλιγκάρι!!!!

Τα χρωματιστά μου μολύβια και τα παστέλ μου μάλλον έχω πολύ καιρό να τα πιάσω στα χέρια μου.... βλέπεις οι μικτές τεχνικές και ο πηλός με κέρδισαν και η ζωγραφική έμεινε ξεχασμένη σε μια γωνιά, μέχρι την 1η του Μάη που ο  Κώστας Ανδρεόπουλος με τον φακό του τσακώνει ένα σαλίγκαρο που έχει σκαρφαλώσει επάνω σε μια φραουλίτσα..... 




Η φωτογραφία του μου άρεσε πολύ,  και γιατί πραγματικά είναι ιδιαίτερη μα και γιατί από παιδί αγαπώ πολύ τα σαλιγκάρια, είναι αυτό το πείσμα τους να φθάσουν στην κορυφή, προχωρούν κουβαλώντας το φορτίο στην πλάτη τους και χωρίς καμιά βοήθεια πάντα τα καταφέρνουν, μπορεί να αργούν, να κουράζονται  αλλά είναι αγωνιστές!!!

 Αυτό το σαλιγκάρι λοιπόν με έκανε να επιστρατεύσω τα softpastel, τα χρωματιστά μου μολυβάκια, το καβαλέτο μου και το κατάλληλο χαρτί  και να αρχίσω να ζωγραφίζω....  όχι ότι κατάφερα να βγάλω τα υπέροχα χρώματα της φωτογραφίας του Κώστα..... μια προσπάθεια όμως την έκανα!!!!!



Κώστα σε ευχαριστώ πολύ που μου έδωσες την άδεια να ζωγραφίσω το θέμα!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...