Ήταν ένα από τα δύσκολα βράδια..... εκείνα τα βράδια που θέλεις να κλάψεις, να βλαστημήσεις αλλά δεν μπορείς, υπάρχουν κι άλλοι δίπλα σου.....
Και τότε τι κάνεις..... μαζεύεσαι στον χώρο σου και ξεσπάς πάνω στον πηλό, ο πλάστης πάει και έρχεται... ο πηλός ανοίγει, τα μαχαίρια κόβουν, τα πινέλα διαμόρφωσης χαράζουν και μέχρι το ξημέρωμα έχεις δώσει μορφή.... ο πόνος έχει γίνει δημιουργία και από τα μάτια μπορεί να φεύγει κάποιο δάκρυ, τα χείλη όμως ψιθυρίζουν..... Άγγελε μου!!!
Και ύστερα έρχονται τα χρώματα, και του δίνουν ζωή, την ίδια ώρα που ένας άλλος Άγγελος φεύγει για το τελευταίο του ταξίδι......
Και τότε τι κάνεις..... μαζεύεσαι στον χώρο σου και ξεσπάς πάνω στον πηλό, ο πλάστης πάει και έρχεται... ο πηλός ανοίγει, τα μαχαίρια κόβουν, τα πινέλα διαμόρφωσης χαράζουν και μέχρι το ξημέρωμα έχεις δώσει μορφή.... ο πόνος έχει γίνει δημιουργία και από τα μάτια μπορεί να φεύγει κάποιο δάκρυ, τα χείλη όμως ψιθυρίζουν..... Άγγελε μου!!!
Και ύστερα έρχονται τα χρώματα, και του δίνουν ζωή, την ίδια ώρα που ένας άλλος Άγγελος φεύγει για το τελευταίο του ταξίδι......
Ο δικός μου Άγγελος όμως περίμενε υπομονετικά για να βρω την διάθεση να τον ολοκληρώσω, και σήμερα είναι εδώ έχοντας την θλίψη στο βλέμμα του, βλέπετε η διάθεση εκείνης της στιγμής τον σημάδεψε......













