Πιες γλυκό κρασί... δεν είν ντροπή!!!!!

 Σαν μπαίνω μέσα στην ταβέρνα

κέρνα, κέρνα,

λέω στον ταβερνιάρη

ρετσίνα κεχριμπάρι

κι απ’το κρασάκι σου το φίνο

πίνω, πίνω

και στάλα δεν αφήνω

απ’το γλυκό κρασί

Πιες γλυκό κρασί δεν είν’ ντροπή

μη σε μέλλει ο κόσμος τι θα πή

η καρδιά σου αν τύχη να πονάη

όταν πίνης ο πόνος σου περνάει

Πιες έστω μονάχα μια γουλιά

πες πως πήρες χίλια δυό φιλά

από μια μικρούλα π’αγαπάς, τρελή μικρή

που σ’έκανε μπεκρή

Πίνω για να ξεχνώ τον πόνο

μόνο, μόνο,

γιατί κι εγώ αγαπούσα

κάποια ξανθομαλλούσα

και με του μεθυσιού την τρέλα

γέλα, γέλα,

λέω στον εαυτό μου

γέλα και μην πονείς

Πιές γλυκό κρασί δεν είν' ντροπή

Από την επιθεώρηση "Παπαρούνα", θέατρο Περοκέ, θίασος Μαυρέα Γκιουζέπε Σύλβα

Μια ξύλινη θήκη για κρασί με decoupage για το

αν θέλετε να δείτε τις δημιουργίες που θα υπάρχουν στο bazaar πατήστε εδώ
και για να μάθετε Νέα για το Bazzar  εδώ

Ζωγραφίστε... δημιουργείστε... δώστε ζωή στα άψυχα
και χαμόγελα στα παιδιά!!!

Είστε για ένα χαρτάκι???????

Χαρτοπαιξία!!!!!! Προέρχεται από τους Ασιάτες και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη τον 14ο μ.Χ. αιώνα.
Όλα τα χαρτιά μαζί, τα ονομάζουμε τράπουλα είναι λέξη ιταλική και σημαίνει παγίδα, δόλο. 
Το ίδιο νόημα έχει και ή άλλη τους συνήθης ονομασία «Κοντσίνα ή κολτσίνα ή κολιτσίνα», σημαίνει παγίδα, συμπαιγνία.   

Αγαπημένο έθιμο των Ελλήνων τις μέρες της Πρωτοχρονιάς είναι να δοκιμάζουν την τύχη τους με την χαρτοπαιξία και τα ζάρια σε καφενεία, λέσχες και σπίτια. 

Στα σπίτια είναι έθιμο να παίζονται χαρτιά το βράδυ της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς περιμένοντας την αλλαγή του χρόνου. Τα ποσά συνήθως είναι χαμηλά, τέτοια που να προσφέρουν απλά μια φιλική διασκέδαση χωρίς να στενοχωρούν τους χαμένους.

Κανένας (ή σχεδόν κανένας Έλληνας) δεν αρνείται να πάρει μέρος στην Μπιρίμπα, το Κουμ Καν (τα παλιότερα "σουξέ" όπως η ξερή και η κολιτσίνα, έχουν σχεδόν ξεχαστεί) Κανένας δεν λέει όχι σε κάποια ποκίτσα ή λίγο Θανάση!!!!
Και ο νόμος που τα θεωρεί τυχερά; Ελάτε τώρα... στην Ελλάδα ζούμε!!!!!!

 Για το χαρτάκι μας λοιπόν... φτιάχτηκαν δύο μικρές θήκες για τραπουλόχαρτα...

οι οποίες μαζί με τα σουβεράκια... 

θα ταξιδέψουν για το Νευροκόπι...

για να πάρουν μέρος στο bazaar 

Ώρα για...

Οι λεπτοδείκτες του ρολογιού γυρίζουν γρήγορα... και μαζί τους φεύγουν οι μέρες... οι μήνες... ο χρόνος!!!!

Έτσι έφυγε και αυτό το καλοκαίρι... πάει ο Σεπτέμβριος κοντεύει να τελειώσει και ο Οκτώβριος και μάλλον φτάνει η ώρα για...

"μια καινούργια δημιουργία" θα μου πείτε... και δεν θα έχετε άδικο...

όμως εγώ θα σας πω πως "φτάνει η ώρα για κάτι ζεστό"... 

για ένα τσαγάκι ας πούμε... με λίγο κονιάκ και μέλι,  για να μας κρατήσει συντροφιά μαζί με ένα καλό βιβλίο...  μπροστά στο τζάκι... 

Σύμφωνα με το θρύλο, το τσάι ανακαλύφθηκε τυχαία από τον Κινέζο αυτοκράτορα Σεν Νουνγκ, το 2737 π.Χ.

Μία καλοκαιρινή ημέρα αποφάσισε να επισκεφθεί μια μακρινή γωνιά της αυτοκρατορίας του. Κάποια στιγμή διέταξε την ακολουθία του να σταματήσει, και οι υπηρέτες ξεκίνησαν να βράζουν νερό για να πιουν οι διψασμένοι ταξιδιώτες. Ο αυτοκράτορας πίστευε ότι το νερό έπρεπε να βράζεται πριν από την πόση, για λόγους υγιεινής. 

Την ώρα, όμως, που έβραζε το νερό, ένα ρεύμα αέρα παρέσυρε φύλλα από κάποιο γειτονικό θάμνο και αυτά κατέληξαν στο ξεσκέπαστο τσουκάλι. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, τα φύλλα άρχισαν να βράζουν και να χρωματίζουν το νερό. Ο Σεν Νουνγκ μύρισε το γλυκό άρωμα του «μείγματος», και τη στιγμή που το δοκίμασε ανακάλυψε τις αναζωογονητικές του ιδιότητες.

Για χιλιετίες το τσάι χρησιμοποιούνταν περισσότερο ως φάρμακο. Καθημερινό ρόφημα έγινε γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ. οπότε άρχισε η καλλιέργεια και η παραγωγή του.

Στην Ευρώπη έφτασε το 1610, από τους Πορτογάλους, που το μετέφεραν για λογαριασμό των Ολλανδών. Λίγο αργότερα, οι Ολλανδοί ξεκίνησαν με δικά τους μέσα τη μαζική εισαγωγή τσαγιού, δημιουργώντας μια νέα μόδα, με φανατικούς, αλλά λίγους οπαδούς. Και αυτό, διότι τα πρώτα χρόνια το τσάι ήταν πανάκριβο. Μόλις το 1675 η τιμή του έπεσε σε λογικά πλαίσια, κι έτσι από την Ολλανδία πέρασε στη Γαλλία και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι Βρετανοί, που σήμερα αποτελούν τους πιο φανατικούς οπαδούς του ροφήματος, ήταν ίσως οι τελευταίοι που το γνώρισαν. Το δοκίμασαν μόλις το 1839, όταν το πρώτο φορτίου τσαγιού έφτασε στο Λονδίνο από τις αγγλικές αποικίες στην Ινδία.

Ξύλινο κουτί με παλαίωση και decoupage

Για να φιλοξενηθούν λοιπόν τα φακελάκια του τσαγιού φτιάχτηκε αυτό το κουτάκι που μαζί με άλλα κουτάκια θα πάρει μέρος στο Bazaar...

Πολλά φιλιά σε όλους σας και Καλό Σαββατοκύριακο!!!!!!