Η έκφραση είναι - μόνη αυτή - για έναν καλλιτέχνη ο υπέρτατος και μοναδικός τρόπος ζωής.
Ζούμε γιατί εκφραζόμαστε.

"ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ"


Δεν υπάρχει αληθινή ηδονή, εκτός από εκείνη που δίνει η δημιουργικότητα. Είτε φτιάχνει κανείς μολύβια, είτε μπότες, είτε ψωμί, είτε παιδιά. Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει αληθινή ευχαρίστηση.
"ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ"

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Η κότα έκανε το αυγό... ή το αυγό την κότα???

Είναι ένα ερώτημα που έχει προβληματίσει την ανθρωπότητα ήδη από τα χρόνια των αρχαίων Ελλήνων μέχρι τον 21ο αιώνα,  ένα τυχαίο γεγονός όμως ήρθε και έδωσε την λύση του προβλήματος!!!!  
Ναι καλά διαβάσατε, το πρόβλημα λύθηκε.....
Το αυγό, και όχι ένα τυχαίο αυγό, αλλά το πήλινο αυγό της Λυδίας στην μεταφορά του τσακίστηκε....   παρ το εσύ μου λέει η Λυδία σίγουρα κάτι θα το κάνεις...





Έκανα την δύσκολη, αλλά τελικά υπέκυψα στον πειρασμό και να το αυγό, βρέθηκε στο εργαστήρι....  


τρίφτηκε, στοκαρίστηκε, παντρεύτηκε με τον πηλό και το μυστήριο τόσον αιώνων λύθηκε....  Το αυγό έκανε την κότα!!!! 


 Μια κότα στρουμπουλή έτοιμη να φιλοξενήσει στην κοιλίτσα της.... αυγουλάκια σοκολατένια  ή κουλουράκια!!!!

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

10 Χρόνια "Πρωτοβουλία για το Παιδί"

Πέρασαν 10 χρόνια από την ημέρα που μια ομάδα ευαίσθητων ανθρώπων κάνει σκοπό ζωής της την διάσωση εγκαταλελειμμένων, κακοποιημένων, βαριά παραμελημένων και ορφανών παιδιών..... Πέρασαν 10 χρόνια από την γέννηση του οργανισμού "Πρωτοβουλία για το Παιδί"



Βέροια


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

'Ετοιμοι για αναχώρηση.....

Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι,
λίγο πριν αφήσουμε την πόλη των Αθηνών θα θέλαμε να συστηθούμε...



Είμαστε οι αυγουλόφατσες ή μάλλον γίναμε οι αυγουλόφατσες από τα χέρια μια περίεργης τύπισσας που είχαμε την ατυχία να πέσουμε πάνω της.
Εμείς είμαστε αυγουλάκια από Papier mache, έτοιμα να φιλοξενήσουμε στην κοιλίτσα μας, καραμέλες και σοκολατένια αυγά για το Πάσχα....


η τύπισσα όμως αποφάσισε να μας κάνει φατσούλες για να μπορούμε λέει να είμαστε μέσα στο σπίτι όλο το χρόνο, μια και στις κοιλίτσες μας θα μπορέσουν να φιλοξενηθούν, διάφορα πράγματα όπως κοσμήματα μικρών δεσποινίδων, συνδετήρες ή άλλα γραφικά, ακόμα και ότι ψιλά περισσεύουν (που τέτοιο πράγμα... αλλά λέμε τώρα)!!!!

Ας αρχίσουμε όμως τις συστάσεις, είμαστε

Η Αγάπη και ο Έρωτας.... μια και ημερομηνία δημιουργίας μας ήταν η 14η Φεβρουαρίου.....





Η Τζόγια και ο Τζανέτος,  Κεφαλλονίτες  αριστοκράτες....  





που δεν πάμε πουθενά χωρίς την καμαριέρα μας την Σερένα και τον μπάτλερ τον Γεράσιμο!!!






Μαζί μας θα πάρουμε και το σκυλάκι μας την Κιάρα.....





και θα φτάσουμε σε ένα όμορφο μέρος που αν ακούσαμε καλά λέγετε Βέροια...



Στο μέρος αυτό θα φτάσουμε ταχυδρομικώς μέσα σε μία χάρτινη κούτα, η οποία μάλλον είναι αρκετά μεγάλη γιατί μέσα σε αυτήν η τύπισσα θα βάλει και ένα κασπό για να βάλουν λέει τα Πασχαλινά Αυγά...


μα και μία κοτοοικογένεια...... 




μάλλον συγγενείς μας θα είναι αν και όλα τα μέλη αυτής της οικογένειας είναι φτιαγμένα από πηλό!!!

Και πάνω που λέγαμε ότι η κούτα θα κλείσει, να και τα αυγά της Δήμητρας.....




Μέχρι εδώ όμως, η κούτα κλείνει..... είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση, άλλοι δεν χωράνε άντε γιατί θα σκάσουμε μέχρι να φτάσουμε!!!!



Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Κάποτε ήμουν κολοκύθα.....

Καλημέρα σας,

Θέλετε να γνωριστούμε?????




Εγώ λοιπόν κάποτε ήμουν κολοκύθα... και για να λέμε και όλη την αλήθεια δεν ήμουν μόνη μου, είχα και μία δίδυμη αδελφή, η οποία όμως πριν από λίγες μέρες αυτοκτόνησε, βαρέθηκε η έρημη να είναι κλεισμένη μέσα στην σκοτεινή αποθήκη.  

Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Αλεξανδρούπολη, και ζήσαμε εκεί μέχρι που η κυρία αυτού του σπιτιού αποφάσισε πως θέλει να μας αποκτήσει.

Κλεισμένες μέσα σε ένα χάρτινο κουτί φτάσαμε στην Αθήνα, και εκεί που λέγαμε πως η τύχη μας θα είναι καλή..... πεταχτήκαμε στην αποθήκη και ξεχαστήκαμε!!! 



Φωνάζαμε οι καημένες αλλά κανένας δεν ερχόταν να μας ελευθερώσει....  
έβλεπα την αδελφούλα μου να μαραζώνει και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, υπομονή της έλεγα θα σταματήσει να τριγυρίζει η κυρία... θα μας θυμηθεί ή μάλλον θα μας χρειαστεί και θα έρθει να μας πάρει. 
Και όλα αυτά μέχρι πριν από λίγες μέρες....  ένα πρωί ξύπνησα και κατάλαβα πως πια ήμουν μόνη μου, η αδελφούλα μου είχε φύγει από την ζωή, τι ειρωνεία  την ίδια μέρα η πόρτα άνοιξε και η κυρία μπήκε στην αποθήκη.....




Ξαφνικά βρέθηκα σε έναν χώρο φωτεινό....  γεμάτο μολύβια, πινέλα, χρώματα, βερνίκια και άλλα τέτοια περίεργα, η κυρία με κράταγε στα χέρια της και προσπαθούσε να με μεταμορφώσει βάζοντας επάνω μου ότι  έβρισκε μπροστά της.....

και μετά από πολλές ώρες, με ακούμπησε πάνω σε έναν καθρέφτη και άρχισε να με γυρίζει δεξιά και αριστερά και να με βγάζει φωτογραφίες, και εγώ τότε ανακάλυψα ότι δεν ήμουν μια κολοκύθα... με τόσα χρώματα δεν ξέρω να σας πω τι ακριβώς είμαι, μπορεί να είμαι πάπια....




όμως δεν θα κάτσω να το ψάξω, τώρα που η κυρία πήγε στον υπολογιστή της  φεύγω γιατί ποτέ δεν ξέρεις.... αυτή μπορεί να με βάλει σε κανένα κουτί και να με ταχυδρομήσει!!!!!  




Ευχαριστώ που κάτσατε και διαβάσατε την ιστορία μου,
Με εκτίμηση
Η πάλε ποτέ κολοκύθα

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Βρες χρόνο για όνειρα,


αυτά θα τραβήξουν το όχημα σου ως τ΄αστέρια...



Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου, 
είναι πολύ σύντομη η μέρα για να΄σαι εγωιστής....

Βρες χρόνο να γελάς,
αυτό είναι η μουσική της ψυχής....

Βρες χρόνο να είσαι παιδί
για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.....

                                                                       Γ.Ρίτσος



Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Τραγουδώντας....... οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια περνάνε



Το ρολόι, που χτυπούσε ρυθμικά
χρόνια τώρα στη γωνιά
δίπλα από την εκκλησιά σταμάτησε.
Το ρολόι, που χτυπούσε ρυθμικά
και σχολάγαν τα παιδιά
στις εφτά και στις εννιά σταμάτησε.....





Το παλιό ρολόι του μικρού σταθμού
στάθηκε στην ώρα του αποχωρισμού.
Είχε βασιλέψει και με φίλαγες
κοίταζες τα τρένα και δε μίλαγες.....









Τα χρόνια περνάνε κι οι νύχτες γυρνάνε
να καίει η φωτιά στην καρδιά,
να βγάλουμε ψεύτη το χρόνο τον κλέφτη
να μείνουμε πάντα παιδιά,
για κάθε ρυτίδα φυτέψτε ελπίδα
και δώστε καρδιά στην καρδιά,
να βγάλουμε ψεύτη το χρόνο τον κλέφτη
να μείνουμε πάντα παιδιά.....







Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Έλα κάτσε......


πάρε το ξύλινο σκαμνάκι και κάτσε...


κάτσε θα σου πω ένα παραμύθι....

"Μια φορά και ένα καιρό, σε μια μικρή πόλη  ζούσε ένα κοριτσάκι που αγαπούσε πολύ τα λουλούδια. 
Τον χειμώνα ήταν πάντα μελαγχολικό γιατί με την βροχή και το κρύο δεν μπορούσε να βγει έξω.
Όταν όμως ερχόταν η άνοιξη... τα σύννεφα έφευγαν σιγά - σιγά και ο ήλιος άρχιζε να λάμπει, το κοριτσάκι ήταν ευτυχισμένο, ευτυχισμένο γιατί μπορούσε να βγει στους αγρούς και να μαζέψει λουλούδια....."



Έλα κάτσε μην φεύγεις, πάρε το ξύλινο σκαμνάκι και κάτσε.....





Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Και τι κουτί... κουτί!!!

Έτσι ξεκινούσε πριν πολλά χρόνια ο τίτλος μιας διαφήμισης γνωστής μπύρας.... ήταν η εποχή που η μπύρα άλλαξε συσκευασία και από το μπουκάλι μπήκε στο μεταλλικό κουτάκι!!!

Σήμερα όμως το θέμα μου δεν είναι ένα καινούργιο μεταλλικό κουτί για μπύρα, αλλά ένα ξύλινο κουτί, που πάνω του στρογγυλοκάθισε με μεγάλη άνεση  μια προκομμένη αρκουδίτσα (σχέδιο από το Pinterest) που ξεκίνησε να φτιάχνει ένα όμορφο πάτσγουορκ παπλωματάκι..... 




και φυσικά στο εσωτερικό του είναι έτοιμο να φιλοξενήσει  είδη ραπτικής....




έτσι για να μπει μια τάξη!!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...